خانه / خبر / احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود به همراه توضیحات

احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود به همراه توضیحات

احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود ، زیاده خواهی احمدی نژاد به جایی نرسید ، تکذیب دعوت از احمدی‌نژاد برای سفر به خراسان رضوی ، کروبی: احمدی نژاد سر مسئولان کلاه گذاشت ، مطهری: بخشی از اعتراضات احمدی‌نژاد درست است ، مطهری: برخی اعتراض‌هـای احمدی‌نژاد درست است .
مثلاً آقای احمدی‌نژاد که‌ ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود و قرار بود که‌ این‌ ظرف خالی را دیگران پر کنند اما بعد از مدتی فاصله گرفتن وی از برکشندگانش آغاز‌ شد تا کنون که‌ به این‌ نقطه رسیده است.عملکرد خودسرها، از طبرزدی تا احمدی‌نژاد«برهم زدن تجمعات سیاسی»، «برهم زدن سخنرانی شخصیت‌هـای سیاسی»، «حمله به سفارتخانه‌ها» و نمونه‌هـایی دیگر از این‌ …

مثلاً آقای احمدی‌نژاد که‌ ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود و قرار بود که‌ این‌ ظرف خالی را دیگران پر کنند اما بعد از مدتی فاصله گرفتن وی از برکشندگانش آغاز‌ شد تا کنون که‌ به این‌ نقطه رسیده است.

عملکرد خودسرها، از طبرزدی تا احمدی‌نژاد

«برهم زدن تجمعات سیاسی»، «برهم زدن سخنرانی شخصیت‌هـای سیاسی»، «حمله به سفارتخانه‌ها» و نمونه‌هـایی دیگر از این‌ دست از سوی «نیروهـای خودسر»، مواردی بوده است که‌ در مقاطع تاریخی مختلف در ایـران به کرات یافت می‌شود.

همه چیز در مورد

«انصاف نیوز» در ادامه نوشت: به همین بهانه، با «علی باقری»، مدیرکل سیاسی وزارت کشور دولت اصلاحات گفت‌وگویی انجام شد و درباره‌ی مسایل مختلفی از جمله تجمعات سیاسی و برخورد با آن‌ها، نیروهـای خودسر که‌ از عملکرد آن‌ها با عنوان «خشونت مقدس» یاد می‌کند، صحبت شد.
همچنین باقری با توجه به رفتارهـای اخیر احمدی‌نژاد معتقد است که‌ «ما موجودات ضعیف را تبدیل به مارهـایی در آستین می‌کنیم که‌ هیچ‌کس جلودارشان نیست و جامعه باید خسارات زیادی برای کنترل این‌ افراد بپردازد». همچنین در بازخوانی عملکرد خودسرها، درباره‌ی «حشمت‌الله طبرزدی»، حمله‌کنندگان به تجمعات و سفارت‌ها و موارد دیگری از جمله طرح برخورد با برهم زنندگان تجمعات رسمی، صحبت شد.

متن کامل این‌ گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:

جزییات مطلب را میخوانید .

– روند تاریخی برهم زدن تجمعات و اجتماعات در کشور چگـونه بوده است؟

اطلاعات و توضیحات بیشتر درباره احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود

«برهم زدن تجمعات سیاسی» به لحاظ تاریخی، پدیده‌ی جدیدی در کشور ما نیست و قبل از پیروزی انقلاب اسلامی نیز وجود داشته است. به طور مثال مقطع تاریخی «ملی شدن صنعت نفت»، یکی از مقاطع تاریخی است که‌ می‌توان رد آن‌ را یافت که‌ قربانیان آن‌ نیز نیروهـای ملی و مستقل سیاسی بودند. از اوایل پیروزی انقلاب تا عصر حاضر نیز پدیده‌ی «برهم زدن تجمعات» به‌طور متناوب مشاهده شده است.

در مورد واکاوی آن‌، می‌توان گفت این‌ موضوع معلول رفتار برخی از صاحبان قدرت یا بازیگران عرصه‌ی سیاست است که‌ توانایی محدود کردن رقیب خودشان را با سازوکارهـای قانونی ندارند یا نمی‌خواهند هزینه‌هـای استفاده از راه‌هـای قانونی برای پیشی گرفتن از رقبا را بپردازند. درنتیجه دست به دامان یک سری کارهـای فراقانونی می‌شوند. این‌ موضوع در زمان‌ها و دوره‌هـای مختلف نظام جمهوری اسلامی در ایـران وجود داشته است و مرتکبین آن‌ هم تمامی جناح‌هـای سیاسی موجود در کشور بوده‌اند. البته هر یک در دوره‌ای از این‌ حربه استفاده کرده‌اند.

برای ذکر مثال، از خودمان شروع می‌کنم. در بررسی عملکرد جریان «چپ خط امامی» که‌ درحال حاضر به جریان «اصلاحات» تبدیل شده است، در طی دهه‌ی ۶۰، در دانشگاه‌ها و در سراسر کشور می‌توانیم نمونه‌هـایی را از چنین رفتارهـایی پیدا کنیم. از آن‌ جمله جریان سخنرانی آقای ناطق نوری در اردیبهشت ماه سال ۶۸ و در مسجد دانشگاه تهران است که‌ از سوی نیروهـای منتسب به انجمن‌هـای اسلامی و دفتر تحکیم وحدت برهم می‌خورد. در آن‌ واقعه، آقای ناطق نوری به دعوت نهاد «جامعه اسلامی» دانشجویان و گروه آقای طبرزدی که‌ در مقابل دفتر تحکیم قرار داشتند، در سالگرد شهادت آیت الله مطهری در مسجد دانشگاه تهران حضور یافته بودند و انجمن‌هـای اسلامی دانشجویان با این‌ استدلال که‌ دعوت کنندگان رسمیت ندارند و با این‌ اقدام به دنبال جا انداختن موجودیت خود با استفاده از شخصیت آقای ناطق نوری هست اند، اجازه‌ی برگزاری سخنرانی ایشان را ندادند و مرنام را به هم ریختند.

توضیحات بیشتر در مورد

سخنرانی شیخ محمد یزدی در آستانه‌ی انتخابات مجلس سوم در سال ۶۷ در مهدیه‌ی تهران نیز نمونه‌ی دیگری بود که‌ به ایشان هم اجازه‌ی سخنرانی داده نشد. از اوایل دهه ۷۰ شمـا تقریباً دیگر به مصادیقی این‌‌چنینی برنمی‌خورید که‌ این‌ می‌تواند معلول تغییر نگرش این‌ جریان سیاسی و یا تغییر موازنه‌ی قدرت واقعی در کشور باشد.

رقبای سیاسی این‌ جریان هم از این‌ حربه به کرات استفاده کرده‌اند. عرصه‌ی سیاسی کشور از اویل دهه‌ی ۷۰ به بعد شاهد موارد فراوانی از تعرض به تجمعات گروه‌هـای خط امامی و اصلاح طلب است. حمله به سخنرانی‌ها و تجمعات دانشجویی در دانشگاه‌ها، حمله به سخنرانی شخصیت‌هـای اصلاح‌طلب در اقصی نقاط کشور، حتی تعرض به وزرای وقت دولت اصلاحات در نمازجمعه و غیر از آن‌، تنها بخش کوچکی از رفتار جریان‌هـای منتسب به راست و اصولگراست. دامنه‌ی این‌ اقدامات در سال‌هـای اخیر حتی به نوه‌ی بنیانگذار جمهوری اسلامی و رییس مجلس که‌ شخصی اصولگرای معتدل است نیز رسیده است.

شمـا مطلب احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود را می خوانید .

– با توجه به این‌که‌ مدتی در وزارت کشور بودید و از پشت پرده‌ی پیگیری این‌ اتفاقات باخبر بودید درباره‌ی این‌که‌ گاهی گفته می‌شد که‌ با خودسرها مذاکره هم انجام می‌شود توضیح دهید.

ما اساساً نه خلأ قانونی و نه مشکل و ابهامی در نهادهـای مسوول در این‌ زمینه داریم. در بند ۳ ماده ۴ قانون نیروی انتظامی صریحاً قید شده که‌ نیروی انتظامی موظف به تأمین امنیت تجمعات است. درنتیجه نهاد و ضابط قانونی و رسمی تأمین امنیت تجمعات کاملاً مشخص است. از طرف دیگر براساس قانون، شوراهـای تأمین استان‌ها و شورای امنیت کشور به عنوان نهاد بالادستی، مطابق با قانون مسوولیت حفظ امنیت کشور را به عهده دارند. وزیرکشور در رأس شورای امنیت کشور و استاندارها به عنوان رییس شوراهـای تأمین در استان‌ها به طور کلی مسوولیت حفظ امنیت حوزه‌ی استحفاظی خود را دارند. نیروی انتظامی نیز طبق شرح وظایفش به علت وظیفه‌ی ذاتی خود مسوول و ضابط اجراست.

در دولت دوم آقای خاتمی، در سال ۸۱ آیین‌نامه‌ی چگونگی تأمین امنیت اجتماعات و راهپیمایی‌هـای قانونی، به تصویب هیات وزیران رسید. براساس قوانین بالادستی موجود و قانون شرح وظایف نیروی انتظامی و شورای امنیت کشور و شوراهـای تأمین، این‌ آیین نامه در سال ۸۱ تصویب شد و به گمانم همچنان پابرجا و معتبر باشد.

در آن‌ زمان نیز نظر من همین بود و با وزیر کشور وقت هم در این‌ زمینه صحبت کردیم. مساله این‌ است که‌ این‌ رفتارهـای عملیاتی سیاسی ایذایی یک منافعی برای یک جریاناتی دارد که‌ آن‌ها به طور غیر مستقیم از آن‌ رفتارها حمایت می‌کنند و همین موجب می‌شود مقامات و ضابطین قانونی در این‌ زمینه، برای اقدام با مشکل و تعلل روبرو شوند. مشکل، نا آگاهی ضابطین به وظایف خود و یا وجود ابهام در نهاد مسوول نیست، بلکه‌ مشکل این‌ است که‌ مرتکبین اقدامات خلاف قانونی برهم زدن تجمعات، نوعاً به طور نامریی وصل به مراکزی از قدرت هست اند که‌ در واقع نهاد مسوول عمل کننده در میدان، از برخورد با آن‌ها نگران است. زمانی که‌ در وزارت کشور بودم بارها شاهد بودم گاهی اوقات این‌ ضابطین قانونی، حتی قربانی هم می‌شوند و مظلومانه مورد تعرض یا ضرب و شتم قرار می‌گیرند. برای یگان آموزش دیده، از لحاظ عملیاتی، ضعف یا مشکلی وجود ندارد اما ضابط مسوول به علت این‌که‌ گاهی متعرضان به مراکز قدرتی وصل هست اند، برخورد با آن‌ها برایشان مشکل می‌شود. موضوع اصلی و فرعی تعرض به تجمعات، همین است و مشکل این‌جاست که‌ این‌ تعرضات منافعی برای یک جریان وصل به قدرت دارد و آن‌ها از این‌ رفتارها حمایت نامریی و بعضاً آشکار می‌کنند. بنابراین‌ اگر بخواهد اتفاق موثری برای جلوگیری از این‌ اقدامات بیفتد، باید در سطوح شکل‌دهنده و حمایت‌کننده از این‌ تعرضات باشد.

– در شورای امنیت ملی، آیین نامه را در حالی تصویب کردید که‌ تجربه‌ی کوی دانشگاه را درسال قبل و از این‌ گونه مسایل داشتید، بقیه‌ی نهادها با توجه به این‌که‌ مسوول حفاظت از مرنام‌ها هست اند، چه صحبتی داشتند؟

مشکل دیگری که‌ وجود دارد، خودحق‌پنداری مطلق در مناسبات سیاسی است که‌ عوارضی را به دنبال دارد. به این‌ شکل که‌ وقتی یک جریان سیاسی خودش را مرکز مدار حق به حساب می‌آورد و خودحق‌پنداری مطلق مبنا قرار می‌گیرد، انجام هرکاری مشروع جلوه می‌کند. چون نیروهـای عمل کننده خود را حق مطلق می‌پندارند و رقیب را باطل مطلق، لذا ناکام گذاشتن رقیب و سرکوب او فعل مقدسی است که‌ قداست آن‌ بر رعایت قانون هم سایه می‌اندازد. نزد این‌ها، قانون هم به عنوان یک ابزار، به خودی خود موضوعیت ندارد و تا جایی که‌ همراه و هم‌جهت با خواسته و نگرش آن‌هاست، ارزشمند به حساب می‌آید و اگر همراهی نکرد، قداست و موضوعیتی ندارد. البته در حد معمول، طبیعی است که‌ هر جریانی خود را حق می‌داند، اما مشکل آن‌جا روی می‌دهد که‌ این‌ خودحق‌پنداری به شکل مطلق و پیوسته با باورهـای مقدس می‌شود؛ به گونه‌ای که‌ در وجه قانونی، رقیب را از دایره‌ی بهره‌مندی از حقوق شهروندی و قانونی و در وجه ایدئولوژیک، او را از دایره‌ی دین، ایمان، معنویت و در وجه سیاسی، از دایره‌ی نظام خارج تلقی می‌کند. این‌‌ها ریشه‌هـای اعتقادی و روانی و تئوریک این‌ جریان است.

این‌ مطلب در مورد می باشد .

اصل این‌ است که‌ نظام ارزشی من به خطر نیافتد. آن‌چه اهمیت دارد این‌ است که‌ آن‌ حقی که‌ در ذهن من شکل گرفته است سرکوب نشود، حتی با ابزارهـای قانونی. در نهـایت یک «خشونت مقدس» و یک خروج از قانون مقدسی شکل می‌گیرد که‌ هیچ چیز جلودارش نیست و بعضاً نهاد مسوول حفظ نظم عمومی هم مرعوب آن‌ می‌شود؛ زیرا نگران است که‌ متهم به بی‌غیرتی در مقابل ارزش‌هـای جامعه شود، این‌جاست که‌ در نهـایت کار نهادهـای اجرایی به مذاکره با برهم زنندگان نیز کشیده می‌شود؛ اما من نمی‌خواهم اتهام هماهنگی بزنم، چون نه قادر به اثبات آن‌ هستم و نه تمایلی به اثبات آن‌ دارم. در تزاحم بین عمل به وظیفه‌ی قانونی و همراهی با جریان خودحق‌پنداری که‌ وصل به مراکز قدرت نیز هست، دست نیروهـای عمل کننده می‌لرزد و من ایرادی به سطوح عملیاتی وارد نمی‌کنم، زیرا خودم در عرصه‌ی عمل در این‌ حوزه بوده‌ام. مذاکره‌ی نیروهـای اجرایی با تعرض‌کنندگان، تدبیر است و آن‌‌ را تحسین می‌کنم اما هرگونه عمل قانون‌نویسی و فعالیت و کمپین سیاسی و عمومی برای حل این‌ موضوع اگر بخواهد به سطوح عملی محدود شود، موفق نخواهد بود زیرا به صراحت می گویم مشکل در این‌ عرصه نیست. مشکل بیشتر نرم‌افزاری است که‌ باید در این‌ سطح حل شود. اگر چنین شد، به راحتی حرکت‌هـای خارج از قانون از بین می‌روند؛ چون این‌ها قدرت ذاتی ندارند.

– از این‌ نیروهـای خودسر یا جریان سازماندهی شده، چقدر با انگیزه‌هـای اعتقادی و چقدر با انگیزه‌هـای مالی فعالیت می‌کنند؟

احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود

نمی‌توانیم جواب قطعی علمی بدهیم زیرا نیازمند اطلاعات و آمار است. باید اطلاعات و آمار و نتایج یک پژوهش و پیمایش ملی در این‌ زمینه وجود داشته باشد که‌ ما را راهنمایی کند. اما همانگونه که‌ شمـا هم گفتید، این‌ جریانات را می‌توان به دو گروه کلی تقسیم کرد. یک گروه که‌ برداشت اعتقادی از مجموع شرایط، آن‌‌ها را وادار به این‌ کار می‌کند و گروهی که‌ منفعتی در برهم زدن مرنام‌هـای رسمی دارند. البته این‌ تقسیم‌بندی، درنتیجه‌ی کار تفاوتی ایجاد نمی‌کند. در عرصه‌ی عمل، هردوی این‌‌ها به یک نقطه می‌رسد که‌ منجر به برهم زدن نظم عمومی و حقوق شهروندی و حقوق سیاسی و قانونی آحاد جامعه می‌شود. انگیزه‌هـای افراد، در بحث‌هـای جرم شناسی و جامعه شناسی است که‌ ارزش پیدا می‌کند.

در هر جامعه‌ای رفتارهـای نا به هنجار رخ می‌دهد. افرادی که‌ بر اساس اعتقادات خود تعرض می‌کنند، نهادهـای عملیاتی می‌توانند از آن‌ جلوگیری کنند. برای مثال اتفاقی که‌ برای آقای لاریجانی در قم افتاد با این‌که‌ در جناح اصولگرایان است اما وقتی اختلافات داخل جناحی پیش می‌آید، تعرضات هم دامن‌گیر او می‌شود. همچنین در این‌ حادثه مشخص شد که‌ برهم زنندگان از یکی از مراکز آموزشی پژوهشی مشخص بوده‌اند، در گزارش‌ها، اسامی متعرضان را به طور رسمی اعلام کردند. یا نمونه‌ی دیگر آن‌ داستانی سفارت عربستان است، این‌ حادثه قسمت عمده‌ای از منافع ملی ما را دچار مشکل کرد و کشور لطمه خورد. هم به لحاظ باورهـای دینی و هم منافع ملی در عرصه‌ی سیاست و اقتصاد در منطقه ما را با چالش مواجه کرداما هیچ اقدام درخوری که‌ نهـایتاً بازدارنده باشد، صورت نگرفت. در حالی که‌ به لحاظ اطلاعاتی ابهامی در آن‌ داستان هم وجود نداشت.

لذا باید به سمت حل ریشه‌ای موضوع رفت. حل ریشه‌ای هم این‌ است که‌ یک برداشت واحدی بر مبنای منافع ملی در این‌ زمینه در کشور بین تمامی بازیگران مریی و نامریی عرصه‌ی قدرت به وجود بیاید که‌ برهم زدن تجمعات سیاسی یک امر مذمومی است و اگر در کوتاه مدت برای من نفعی دارد ولی در بلندمدت، من هم متضرر می‌شوم؛ زیرا بالاخره چرخش قدرت رخ می‌دهد. این‌ پدیده هیچ راهی به‌جز یک وفاق ملی و عمومی ندارد یا همان چیزی که‌ به‌عنوان «گفتگوی ملی» عنوان شده است که‌ یک بعدش تجمعات سیاسی با افکار مختلف را دربر می‌گیرد.

– چرا این‌ افراد هنوز به تعرض خود ادامه می‌دهند و هنوز احساس ضرر نکرده‌اند؟

این‌ موضوع ناشی از نگاه  منفعت طلبی کوتاه مدت به موضوع است. درحالی‌که‌ این‌ تعرضات در سال‌هـای اخیر، عملا و کاملا به نفع اصلاح‌طلبان بوده است. اگر طرف مقابل بفهمد که‌ این‌ تعرضات به نفع رقیب تمام می‌شود، مشکل حل می‌شود. قسمتی از جریان اصولگرا هم الان به این‌ نتیجه رسیده است اما خود متعرضان و برخی عوامل اصلی پشت پرده آن‌ان به این‌ نتیجه نرسیده‌اند. اگر به این‌ نتیحه برسند، مشکل حل خواهد شد.

رهبری هم درباره‌ی تعرض به سفارت انگلیس به این‌ موضوع تأکید کردند؛ اما نوع برخوردی که‌ با عاملین می‌شود، توجیه پذیر نیست و موقع مواجهه‌ی قانونی با این‌ پدیده، هیچ اتفاق مهمی نمی‌افتد. البته باید توجه کرد که‌ این‌ تعرضات، گاهی از دست پدیدآور اصلی هم خارج می‌شود. مثلاً طبرزدی و این‌که‌ خواستگاهش قسمتی از حاکمیت بوده که‌ از آن‌ استفاده‌ی ابزاری می‌کرده است. ابتدا در مقابل دفتر تحکیم و بعد از آن‌ در مقابل آقای هاشمی ایستاد. از زدن آقای هاشمی و خانواده‌اش و جناح چپ شروع کرد تا به تدریج به وضعیت کنونی رسید که‌ به‌طور علنی اعلام می‌کند که‌ لاییک و در مسیر براندازی حرکت می‌کند. یا مثلاً آقای احمدی‌نژاد که‌ ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود و قرار بود که‌ این‌ ظرف خالی را دیگران پر کنند اما بعد از مدتی فاصله گرفتن وی از برکشندگانش آغاز‌ شد تا کنون که‌ به این‌ نقطه رسیده است و داستان، همچنان ادامه دارد.

ما یک موجودات ضعیفی را تبدیل به مار در آستین می‌کنیم که‌ هیچ‌کس جلودارشان نیست و جامعه باید خسارات زیادی برای کنترل این‌ افراد بپردازد.

بارها در این‌ سال‌ها در جناح اصولگرا هم نسبت به قدرت‌گیری متعرضان اعتراض شده است. لایه‌ی دوم خطر این‌ مرحله است که‌ این‌ نیروها احساس قدرت و تشخص می‌کنند و از مدار اختیار گردانندگان اصلی به آرامی خارج شده و در نهـایت تبدیل به یک جریان آن‌ارشیست محض به مفهوم کلاسیک آن‌ می‌شوند. در حالت گسیختگی قرار می‌گیرند و یک سری عقده‌هـای سرکوب شده هم دارند که‌ درنهـایت اربابان گذشته‌ی خود را بیشتر می‌زنند تا جناح رقیب را.

– گفته‌شده که‌ در طرح برخود با برهم زنندگان تجمعات و برنامه‌هـای رسمی با توجه به امضاکنندگان آن‌، گرایش سیاسی اصلاح‌طلبان وجود دارد؟

اگر این‌‌گونه باشد چیز عجیبی نیست زیرا این‌‌ها بیشتر قربانی هست اند. چون طرف مقابل ضرری نکرده است. مثلاً جریان چپ سیاسی هم در سال ۶۰، نیاز به این‌ طرح را احساس نمی‌کردند. اگر آن‌ موقع هم می‌خواست چنین طرحی در مجلس مطرح شود شاید آن‌ها هم مخالفت می‌کردند و نگاه مثبتی به آن‌ نداشتند.

– آیا کسانی می‌توانند به استناد همین طرح آزادی را محدودتر کنند؟

نه؛ چون آن‌ افراد قانونی عمل نمی‌کنند تا بخواهند منتظر تصویب این‌ طرح باشند. من اگر جای آقای صادقی بودم با توجه به شجاعتی که‌ دارد، ریشه‌هـای این‌ جریانات را بررسی می‌کردم و همه‌ی این‌ حرف‌هـایی که‌ من در این‌جا زدم، او در پشت تریبون می‌گفت، اثرش بیشتر از این‌ طرح بود. درنتیجه باید گفت این‌ طرح بی‌خاصیت است و فقط بیلان فراکسیون امید را بالا می‌برد. برای گزارش در پایان ۴ سال استفاده می‌شود و مشکلی را حل نمی‌کند. اعتراض کارشناسی به این‌ طرح ندارم فقط برای این‌ تخلف، ضمانت اجرایی ندارد.


گردآوری: گروه خبر سیمرغ
seemorgh.com/news
منبع: isna.ir


  • خبر
  • احمدی‌نژاد ابتدا یک «هیچ بزرگ» بود


  • دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *